TRETTEN 2010 (treffen van Amerikaanse voertuigen)

22-08-10
Vertrek Leimuiden. Ernst opgehaald bij pomp Purmerend om 19.45 uur. Na een voorspoedige reis om 22.15 uur aangekomen in Winschoten. Na veel gedoe de “Maut”(Duitse wegenbelasting) in een automaat betaald, voor 328 km. € 66,20. Ook nog even koffie gezet.

23-08-10
Maandag vertrek om 08.00 uur, onderweg zeer slecht weer (regen en wind). Twee keer gestopt, voor eten en een kop koffie. Om 15.00 uur aankomst in Kiel. Aan de haven inklaren en tot 16.00 uur de stad in. De auto’s aan boord gezet en allebei een eigen hut. Even wassen en rusten. Vertrek uit Kiel met de boot van 19.00 uur. Toen konden we eten in het chauffeurscafé. Nog even wat inkopen doen, een biertje drinken en naar bed.

24-08-10
Om 07.00 uur het bed uit, wassen, scheren en weer naar het chauffeurscafé voor het ontbijt.
Om 09.00 uur legt de boot aan en kunnen we van boord. Even moeilijk met wegdraaien (wij staan boven), maar dan toch heelhuids beneden, op naar de douane. Daar vond men het wat raar dat je uit Nederland met een ongeladen vrachtwagen naar Noorwegen wilde, dus door de scanner. Hier ontdekte men diverse staalplaten en tanks op andere plaatsen dan bij een normale trailer. Er was veel uitleg nodig in een aparte garage, allemaal even naar binnen, een juffrouw met allerlei geluidmeetapparatuur, maar niks te vinden Na een uur stond ik weer buiten. Ernst had zijn gezicht mee, hij hoefde alleen te blazen. Wij hadden geen geld gewisseld aan boord (Hollandse zuinigheid), dus nu de auto’s aan de kade laten staan en lopend Göteborg in. Maar het centrum was te ver, dus geen geld. Geen probleem, op naar een nabijgelegen dorp. Kode ligt 35 km. verder, maar heeft geen bank, het volgende dorp Jörlande ook niet, dan maar naar Steuniengsund. Hier is wel een bank, maar daar accepteert men geen creditcards, dus wisselen we maar contant geld. Het weer is nog steeds slecht, dus van rondlopen komt niks, we gaan lekker eten.
Na het eten de E6 weer op naar Uddevalla. Hier gaan we de snelweg af en wordt het tweebaans. Smal met veel bochten en bomen. We stoppen bij een badplaatsje aan een meer (Krakviken), het weer is nog steeds belabberd, maar we houden goede moed. Gestopt om 17.00 uur.

25-08-10
Om 07.00 uur opgestaan en gegeten. Ik maakte me zorgen hoe ik uit het gat moest komen waar ik de wagen gisteren zelf in had gezet (ik heb geen sper). Maar het viel mee, Ernst hield het verkeer tegen (niemand) en in één keer omhoog. Het weer knapte op, we reden naar Arvika waar we een autoverzameling zouden gaan bekijken. Daar aangekomen werden we met veel bekijks onthaald. Er werden auto’s weggehaald, zodat wij daar konden staan. Het Fadonsmuseum heeft ca. 100 auto’s van particulieren plus koetsen en fietsen. In ruil voor het bekijken van onze auto’s kregen we koffie. Hier waren we van 10 tot 13 uur.
Op de weg naar Charlottenberg was ineens de fut uit mijn Kenworth, net voor een groot pompstation. Goede raad is duur: was het een vuil filter ? Nee, die was schoon, ik had er net thuis nog een nieuwe in gedaan. Voor de zekerheid toch maar een nieuwe gestoken. Nog even slecht. Weer de cabine gekanteld. Na een uur kloten bleek het een losse verbinding op het pomphuis te zijn.
Doorgereden naar de grens, we kunnen zo door. Om 16.30 uur gestopt.

26-08-10
Uitgeslapen tot 08.00 uur en ontbeten. We moeten wachten tot 09.00 uur, dan kunnen douchen in het grenskantoor. Om 10 uur rijden we een zeer mooie rustige weg, we hebben het best naar onze zin. Onderweg gestopt bij een houtzagerij, waar men van boomstammen gedroogde planken maakt. Op het werk gevraagd of we een rondleiding konden krijgen, we werden doorgestuurd naar het kantoor. Daar aangekomen was er niemand, die stonden bij onze trucks ! We hebben ons zelf toen maar een tour gegeven.
Ook nog gestopt bij een oud benzinestation. Daar stonden allerlei Amerikaanse auto’s in “originele staat”, oftewel er moest eerst een hovenier bij komen om er nog iet s van te maken. Er was niets te koop, ook niet de brandweerauto zonder V8.
Verder gereden naar Elverum, we hebben tijd zat dus stoppen ook nog even bij een picknickplaats. Hier was een waterkrachtcentrale naast gelegen, dus die ook bezocht.
Vandaag gestopt 30 kilometer voor Lillehammer en nog 60 kilometer voor ons einddoel. We staan op een plein naast het spoor van Moulv. We doen hier inkopen voor het avondeten: zalm, sla, aardappels en pap toe. Onderweg was het goed weer, maar nu regent het.

27-08-10
Na een goede nachtrust maken we ons klaar voor vertrek. De mensen van het bedrijf waar we te gast waren willen allemaal even een kijkje nemen. Na het afscheid vervolgen we onze weg. Niet over de E6 maar over de 213 naar Lillehammer. We komen rond 10 uur aan in Tretten (dit betekent 13). Er staat een enkele Amerikaanse auto (is dit alles ?). We parkeren op een plein. Daaromheen staan een benzinepomp, een fabriekje en de brandweer.
We melden ons bij een serveerster (van de Cadillac Dinner), zij belt haar baas dat we er zijn. Het is goed weer dus de klapstoelen kunnen naar buiten, zak chips en een biertje erbij, wíj zijn er.
Na enige tijd komt de eigenaar van Cadillac Dinner ons welkom heten, hij spreekt Noors met een Engels accent (denkt dat dat Engels is). Na een wat moeilijke start komen we erachter dat hij een Mack F700 heeft, hij vertelt er vol vuur over. Uiteindelijk laat hij hem zien. De verhalen waren mooier dan de truck, hij is nogal “authentiek”, er moeten nog heel wat uurtjes aan besteed worden. De rest van de dag verloopt rustig, vanaf 16.00 uur arriveren er meer auto’s. We doen mee aan een toerrit. Bij het vertrek zijn we met 8 vrachtwagens en 8 luxe auto’s, allen Amerikanen. Onderweg richting Lillehammer komen er steeds meer auto’s bij.
Na een rondje door Lillehammer stoppen we op de parkeerplaats van een winkelcentrum, hier staan nog meer auto’s. We zijn nu met een club van ongeveer 30 trucks en 40 auto’s. Ook motoren, een bonte stoet zo. Om 21.00 uur vertrekken we weer. Langs de weg staan heel veel mensen te zwaaien, het lijkt het inhalen van de Nijmeegse Vierdaagse wel. De rit is ongeveer 70 kilometer. De weg door de bergen is er eentje die je zelf niet zou proberen; de haarspeldbochten waren niet te tellen en de Jackbrakes brulden constant. Wel erg leuk ! Terug bij Tretten moeten we over een smalle brug. Daarachter is het hele dorp uitgelopen. Iedereen krijgt een plekje en het feesten kan beginnen. Een biertje kost 60 kronen (8 euro). Toch wordt het nog 01.00 uur voor we naar bed gaan.

28-08-10
Vandaag is het showtime, net als op andere evenementen. Voor een dorp als dit is er erg veel publiek (het dorp heeft 500 inwoners). In Noorwegen is men erg enthousiast over het American Truck gebeuren. Steeds wordt gevraagd waarom we helemaal uit Nederland hierheen zijn gekomen. Als wij antwoorden dat de reis hierheen voor ons een vakantie is kijkt men ons aan of we gek geworden zijn. ’s Avonds is er een prijsuitreiking voor allerlei categorieën in de Cadillac Dinner. De eigenaar is helemaal in Western-outfit. Hij spreekt Noors, wat voor ons klinkt als de Swedish chef uit de Muppetshow, dus daar kunnen we geen
chocola van maken. We hoorden een paar woorden over Holland, er klonk applaus en we moesten naar voren komen. Hadden we zomaar een prijs gewonnen. Niet voor de mooiste, langste, oudste of zwaarste truck, maar voor de meest gereden kilometers naar het evenement. Alex de eerste prijs, Ernst de tweede (60 kilometer minder…)
Tegen 22.00 uur klopt er een vrouw (stevig model) op de deur of ze een kijkje mag nemen. Maar het enige wat ze wil bekijken is onze drankvoorraad. Ze had eigenlijk al genoeg op, dus na een uurtje en een glaasje whisky was de rondleiding afgelopen. Wij gingen om 23.00 uur naar bed, het feest duurde nog tot 03.00 uur.

29-08-10
Het is zondag. Vannacht zijn al heel wat trucks vertrokken. Wij beginnen met een Amerikaans ontbijt, het is gelukkig droog buiten. We wandelen wat door het dorp en drinken een kopje koffie. Tegen 15.00 uur komt een van de deelnemers met zijn vrouw een kijkje nemen en ze nodigen ons uit om naar zijn auto’s te komen kijken. Na het eten worden we opgehaald. Het eerste wat we zien is een Impala ’65 (de race uitvoering van de Dukes of Hazard) en een Hotrod Ford ’29. We krijgen koffie met gebak en daarna worden we van de ene loods naar de andere gereden. We zien custom cars, Corvettes, Volvo’s, heel veel onderdelen. Deze man heeft voor de komende 250 jaar nog wel werk. Om 23.00 uur brengt hij ons weer terug.

30-08-10
Na het kopen van vers brood nemen we afscheid van Tretten. We hebben rond 10.30 uur een afspraak in Hamar met Oystein (onze contactpersoon van de e-mails). We hadden afgesproken bij een benzinepomp met Volvo bord, maar daar bleken er meerdere van te zijn.
Na 1 ½ uur waren we bij de pomp waar hij op ons wachtte. We stapten bij hem in en gingen naar het spoorwegmuseum. Het hek was open maar de deur nog niet. We mochten eerst het buitenmuseum in aan de overkant van de straat. We hebben 1 ½ uur rondgekeken en staken toen weer over. Na alsnog een kaartje gekocht te hebben een uur door het binnenmuseum rondgedwaald.
Gezamenlijk in Hamar een kado gekocht voor de kleindochter van Ernst en geluncht. We krijgen nog een tourtje door Hamar, bootjes kijken, de stadstuin, het Vikingschip (ijsbaan), daarna worden we weer afgezet bij onze vrachtwagens. We bedanken Oystein hartelijk voor de leuke dagen en zetten koers naar Elverum. Deze plaats ligt aan de E25 en deze weg loopt door tot Trysil. Voor Trysil de 208 op richting de Zweedse grens.
Het wordt steeds rustiger. Na verloop is het enige wat we tegenkomen wat loslopend vee.
Bij de grens parkeren we. Hier is een winkel/hotel/kroeg-ineen, het lijkt wel een saloon.
We kopen een kop koffie en genieten van de middagzon. Na drie kwartier rijden we nog 25 kilometer en komen bij een transportbedrijf. Daar mogen we vannacht parkeren, het is 19.30 uur.

31-08-10
Dat was een koude nacht, we zitten op een hoogte van zo’n 400 meter. Volgens mijn boekje wonen hier in West Svealand wilde beren, lynxen en elanden. Bij een rondwandeling hebben we deze niet gezien. We vertrekken rond 08.45 uur, rijden onze auto’s warm op de “snelweg”.
Pas na 20 minuten komen we de eerste auto tegen. De weg is hier rustig maar slecht, hoe meer we de bewoonde wereld naderen hoe beter de weg wordt. Vlak voor Karlstad zijn er wegwerkzaamheden aan onze kant. Maar niks geen dringen en persen, een tegenligger seint juist dat wij wel eerst mogen. Uit het niets doemt af en toe een groot tankstation op waar je van alles kunt doen en kopen. We huren een hotelkamer om lekker te kunnen douchen.Om 16.30 uur passeren we Karlstad en gaan van de E45 af om een overnachtingsplek te zoeken. We worden doorgestuurd naar een asfaltfabriek naast een vliegveldje. Ook hier is het ’s nachts erg stil.

01-09-10
Het was hier gelukkig vannacht minder koud. ’s Morgens staat de zon aan de hemel en we vertrekken rond 09.00 uur. Na 3 kwartier bij een tankstation koffie gedronken. We komen meer in de bewoonde wereld. Niet alleen oases met tankstations, maar winkels langs de weg.
We vervolgen de E45 naar het zuiden, stoppen bij Köpmannebro. Vanaf een brug is een sluizencomplex te zien en de oude snelweg. We wandelen erheen, zien aan de oever nog een jonge otter.
Bij Lilla Edet verlaten we de E45 en gaan de 167 op. Dit is een van de wegen waarvoor je zo’n reis maakt. In de bocht kun je niet zien waar hij stopt, bovenop een heuvel zie je de weg verdwijnen en op de volgende heuvel weer verschijnen. Daar moet je dan naar beneden duiken, een heerlijke weg ! Aan het einde gaan we de E6 op richting Göteborg en slaan af bij Kode. Hier zijn we eerder geweest. We doen wat inkopen voor thuis (zalmfilets) en parkeren bij de plaatselijke pomp.

02-09-10
We vertrekken uit Kode richting Göteborg. De navigatie heeft bereik dus Ernst rijdt voorop. Het is maar een klein stukje snelweg en al snel rijden we binnendoor langs het vliegveld.
Om 9 uur staan we voor de deur van het Volvo museum. Het gaat pas om 10 uur open maar de deur is los. We vragen of we al naar binnen mogen en krijgen zelfs koffie omdat alles nog niet klaar is. Om 09.45 uur gaan we rondneuzen. Het museum start met de oprichting van Volvo in 1927 en eindigt in het heden. Alles komt aan bod: auto’s, boten, vliegtuigmotoren, landbouwvoertuigen en vrachtwagens. We komen weer nieuwe dingen te weten. Na 3 uur lopen we naar buiten om te gaan eten in de trailer. Onze auto’s staan aan de achterkant van het museum. Na het eten doen we de afwas van ontbijt en lunch, intussen rijdt er een oude brandweerwagen langs. Men stopt omdat de auto van Ernst hun interesse heeft opgewekt. We worden uitgenodigd om te komen kijken aan de achterkant van het museum. Hier gaat een schatkamer open ! Hier staan de auto’s tot ze zover opgeknapt zijn dat ze het museum in kunnen. Van DAF 600 tot Volvo White is hier te vinden. Onze gastheer is technisch directeur geweest en nu 15 jaar met pensioen (volgens onze berekening is hij dus 80 jaar jong).
We maken de afwas af en lopen nog even terug voor de “head crash” en nieuwigheden. Het is daarna nog maar 8 kilometer naar de boot, waar we arriveren om 14.30 uur.
Na lang wachten bij het loket om in te checken krijgen we wel een opstappas maar geen hutnummer. Na nog langer wachten op de kade komen we erachter dat er een “nieuwe” boot op deze route vaart: de oude Stena Hollandia heet nu Germania III. Vroeger voer deze van Hoek van Holland naar Harwich (in mijn goeie ouwe tijd). Alles duurde zo lang omdat men nog niet doorhad hoe hij het beste geladen kon worden. Uiteindelijk staan we aan boord, het eten is goed en het weer ook. We zijn op weg naar huis.

03-09-10
Na een rustige zeereis komen we om 09.00 uur aan in Kiel. Het ontschepen duurt niet zo lang dus om 09.30 uur staan we al buiten de poort. De reis naar huis verloopt erg goed. Aan de andere kant van de weg staat één en al file maar bij ons niets. We stoppen elke 3 uur zo’n 3 kwartier om wat te eten of drinken. Zo zijn we na ongeveer 9,5 uur weer thuis. Van Kiel naar Leimuiden was ongeveer 610 kilometer. Dit is de langste dagafstand van de hele reis, in Zweden en Noorwegen deden we gemiddeld 200 kilometer per dag.

Ernst, het was een plezier om met je te rijden, bedankt voor deze gezellige vakantie !